Sinds 1949, toen Peking als hoofdstad van de Peoples Republic of China (.P.R.C.) werd aangewezen, is de stad totaal overhoop gehaald en vernieuwd. In het verleden was het Tian Anmen-plein een keizerlijk plein dat verboden is voor gewone mensen, met muren aan de oostelijke en westelijke zijde. In de jaren 1950, zijn de uren afgebroken, en het plein werd uitgebreid van 11 ha tot 40 ha, waar de burgers kunnen komen, waar rally’s gehouden worden en recreatieve activiteiten en ontspanning plaats vindt.
Het plein wordt nu geflankeerd door massale moderne gebouwen, waaronder de grote zaal van de volksvertegenwoordiging, waar de Peoples Republic of China jaarlijks wordt gehouden, het Museum van de Chinese geschiedenis, het Museum van de Chinese revolutie, het monument voor de People’s Heroes en de Voorzitter Mao Memorial Hall. Ten noorden van het plein, Chang’an Avenue is verbreed en uitgebreid. Vandaag is het de belangrijkste West-Oost slagader, bekleed aan beide zijden met torenhoge nieuwe gebouwen.
Sinds de jaren ‘ 80, heeft de stedelijke bouw van Peking zich enorm snel ontwikkeld. De nationale bibliotheek van China, het centrale TV-centrum, het World Trade Center, het International Exhibition Center, het China theater, de Beijing West Railway station en andere moderne gebouwen torenen nu op de skyline van Peking. De bouw van de ringwegen, snelwegen naar de luchthaven en de grote muur bij Badal, ongeveer 200 viaducten, de nieuwe sportstad op de Asian Games Village, en zo voort zijn toegevoegd aan de moderne smaak van de oude stad.
De oude architectuu en de nieuwe gebouwen geven de stad een extradimensie en schoonheid.
